چرا قاعده و قانون به جای آيه و روايت؟

سلام
چرا در گفتگوهای تربيتي، تذکرات عبادی و مانند آن، به جای اين که متن آيات و احاديث را بيان کنيد، به قاعده‌ی نظری يا قانون عملی منهاج فردوسيان استناد مي‌کنيد و مضمون همان آيات و روايات را به صورت قاعده يا قانون بيان مي‌نماييد؟
در برخی نوشته‌ها، بخصوص در فضای مجازي، در مواقع مختلف مانند مناسبت‌های عبادي، به جای اين که حديث اهل بيت (عليهم‌السلام) را بنويسيد تا نام و ياد آن بزرگواران هم زنده بماند، مي‌نويسيد: «در منهاج فردوسيان فلان کار را انجام مي‌دهند»؟ چه نيازی هست که بگوييد: «در منهاج فردوسيان»؟ آيا بهتر نيست همان حديث را نقل کنيد؟
با تشکر

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
باسمه تعالی

سلام عليکم
اين طور نيست که هر ديدگاه يا دستور عملي، به استناد يک آيه يا روايت تنظيم شده باشد، بلکه در پاره‌ای موارد، چندين آيه يا روايت،‌ در کنار يکديگر قرار گرفته و معنی مشترک همگي، در قالبی يک‌دست، به صورت قاعده يا قانون بيان شده است.
البته برخی قواعد يا قوانين نيز هست که مستندش فقط يک آيه يا يک روايت است؛ اما به جهت حفظ وحدت سياق، لازم بود تا ماحصل چند آيه و روايت در يک زمينه، به صورت واحد ارائه گردد.
پس چاره‌ای جز بيان و نشر قواعد نظری و قوانين عملی منهاج فردوسيان نيست و اين کار، همانند مسأله‌های توضيح المسائل مراجع تقليد مي‌باشد که از جمع‌بندی آيات و روايات متعدد و مختلف فراهم آمده است.

موفق باشيد
حاج فردوسی