معرفی کتاب «صحیفه‌ی سجادیه» (از منابع منهاج فردوسیان)

مقدمه:
قواعد نظری و قوانین عملی منهاج فردوسیان، برگرفته از تصریحات آیات قرآن کریم و روایات معتبر شیعه از اهل بیت طاهرین (علیهم‌السلام) است. این روایات، از منابع معتبر حدیث شیعه، برگرفته شده است. یکی از این منابع، عبارت است از:

صحیفه‌ی سجادیه

این کتاب شریف، مجموعه دعاهایی است که امام زین العابدین (علیه‌‏السلام) انشاء فرموده‏اند و امام محمد باقر (علیه‏‌السلام) فرزند بزرگوارشان آن‏ها را نوشته‏اند و امام جعفر صادق (علیه‏‌السلام) نیز در مجلس، حاضر بوده و آنها را می‏شنیده است.
کتاب صحیفه‌ی سجادیه دارای پنجاه و چهار دعاست که شامل مباحث اخلاقی، اعتقادی، اجتماعی و سیاسی می‏باشد.
این کتاب در میان علمای شیعه به «انجیل اهل بیت» و «زبور آل محمد (علیهم‌السلام)» ملقب گردیده است و همانطور که انجیل عیسی (علیه‏‌السلام) و زبور داود (علیه‌‏السلام) دو کتاب آسمانی حاوی علوم و حکم بوده‏اند، صحیفه هم علوم و حکمی را در بر دارد که جهانیان را به سعادت و نیکبختی می‏رساند.
در بسیاری از اجازات علمای امامیه نیز این کتاب به «اُخت القرآن» یعنی خواهر قرآن وصف شده است، در برابر نهج‌البلاغه که آن را «اخ القرآن» یعنی برادر قرآن گفته‏‌اند.
صحیفه‌ی سجادیه را علاوه بر امام محمد باقر (علیه‏‌السلام)، زید بن علی (علیه‏‌السلام) ـ برادر آن حضرت ـ نیز، نوشته است. این نسخه بعد از شهادت زید، به وسیله‌ی فرزندش یحیی بن زید و توسط متوکل بن هارون در اختیار محمد و ابراهیم، پسر عموهای یحیی بن زید قرار گرفته است. متوکل بن هارون می‏گوید: من نسخه‌ی زید بن علی (علیه‏‌السلام) را با نسخه‌ی امام محمد باقر (علیه‏‌السلام) که نزد امام صادق (علیه‏‌السلام) بود، مقایسه کردم و حتی یک حرف با هم فرق نداشتند.
امام جعفر صادق (علیه‏‌السلام) صحیفه‌ی سجادیه را بر برخی از یاران خود مانند متوکل بن هارون نیز املا کرده‏اند و نسبت کتاب صحیفه‌ی سجادیه به امام زین العابدین (علیه‏‌السلام) در میان علما و فقهای شیعه متواتر است.