حل تضّاد

سلام

در منهاجيار دو مطلب منتشر شده است که ظاهراً در تضاد با هم قرار دارند.
مطلبی با عنوان «ترويج تشيع نانوشته» در تضاد با مطلبی با عنوان «تبرک و بوسيدن» قرار گرفته است.
در آن مطلب، سؤال‌کننده، بوسيدن ضريح را که از آيين‌های تشيع نانوشته است مثال زده است و شما در پاسخ نوشته‌ايد که: پس به روشنی می‌توان نتيجه گرفت که عمل به آئين‌ها (همان تشيع نانوشته)، توسط اصحاب منهاج فردوسيان، ترويج و تأييد آن است و موجب دچار شدن به لعنت خداوندگار می‌‌شود.
ولی در مطلب دوم با اينکه سؤال‌کننده، همان مثال را آورده است شما نوشته‌ايد که: بوسيدن ضريح، حديث ندارد ولی از آنجا که بوسيدن در عرف جامعه، نوعی ابراز علاقه و ارادت محسوب می‌شود، بدون قصد ورود، اشکال ندارد.
مطلب ديگری که ممکن است از اين مطالب نتيجه شود اين است که می‌‌شود بسياری از آيين‌ها مانند شهادت ثالثه، عَلَم‌گرداني، زنجيرزنی و حتی قمه‌زنی، پوشيدن مشکی در عزا و بسياری از موارد ديگر را تحت عنوان «نوعی ابراز علاقه و ارادت عرف» مجاز دانست.
با تشکر

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
باسمه تعالی

سلام عليکم
تضادی که توهم شده است، اينگونه حل می‌شود که در جواب اول، طرف سخن، اصحاب منهاج فردوسيان هستند که اعمالشان مانند گفتارشان، در نزد غير منهاجی‌ها سند محسوب می‌شود. اينان بار سنگين مسؤوليت هدايت رفتاری جامعه را نيز بر عهده دارند. اما در جواب دوم، طرف سخن، عوام غير منهاجی هستند. اينان اگر اين ابراز علاقه‌ها را به قصد ورود انجام ندهند، اشکالی بر آنان وارد نيست. عدم قصد ورود به اين معنی است که اين عمل را جزء دين اسلام و تشيع اثنی‌عشريه نشمارند.

موفق باشيد
حاج فردوسی